5 lipiec 2009
 Platforma już tonie
Wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują na nadciągającą "drugą falę" kryzysu. Od kilku miesięcy powtórne załamanie systemu światowych finansów wieszczą nie tylko szarlatani i jasnowidze, ale całkiem spora grupa analityków finansowych. Żeby nie oddalać się za daleko od naszego podwórka wspomnę tu tylko o dwóch głośnych opiniach.
Janusz Szewczak już w marcu głosił, ze tajfun "Vincent" zmiecie rząd Donalda Tuska. Niechętni analitykowi powiedzą, że nie jest on sympatykiem rządu i stąd jego oceny nie są obiektywne. Być może, ale pamiętać należy, ze Szewczak, jako pierwszy z polskich ekonomistów przewidział kryzys, za co uhonorowany został nagrodą "Gazety Finansowej".
Drugi ciekawy głos, o którym warto wspomnieć, to głos Ryszarda Petru, który na swoim blogu pisze o drugiej fali, jako nieuniknionej konsekwencji zapaści z końca zeszłego roku. Petru nie tylko przewiduje, że ona nadejdzie w rozpoczynającym się kwartale, ale że będzie bardzo bolesna i zdecydowanie wpłynie na nastroje społeczne.
Opinie ekonomistów i analityków finansowych mimo wszystko nie są wyrocznią. Pamiętać trzeba, że zaledwie kilku z nich, rok temu trafnie diagnozowało sytuację świata, większość zaś snuła optymistyczne wizje nieustającej prosperity, zakłócanej co najwyżej krótkimi okresami korekt.
Może zatem warto zwrócić baczniejszą uwagę na inne ciekawe znaki wypływające ze świata polityki.

Andrzej Olechowski ogłosił właśnie swe rozstanie z Platformą Obywatelską, zarzucając jej, że jest partią władzy, która zatraciła swój program. Jednocześnie zaznaczył, że nie wycofa się z polityki, lecz spróbuje podjąć wyzwanie sformułowania nowych poważnych propozycji dla obywateli.
Czyżby Olechowski wiedział już, że PO nie przetrwa, czyżby poczuł skąd wieje wiatr i rozpoczął kolejną w swym życiu woltę?
Piszę kolejną, bo polityk ten od przeszło 25 lat sprawnie porusza się po salonach elit, zawsze wiedząc gdzie skupi się władza. Już w latach 80-ych poprzedniego stulecia, był pracownikiem Banku Światowego a później pierwszym zastępcą prezesa NBP. Był przy okrągłym stole i choć stał po "ciemnej stronie mocy" wkrótce sprawnie zmienił orientację i stał się stałym członkiem kolejnych rządów "solidarnościowych".
Mimo ze kojarzony jest ze środowiskiem liberalnym, został ministrem spraw zagranicznych "antyliberalnego", prawicowego rządu Jana Olszewskiego, by opuścić go tuż przed jego upadkiem. Szybko odnalazł się później przy Lechu Wałęsie, w owym czasie będącym głównym rozgrywającym polskiej sceny politycznej i z jego nadania wszedł do postkomunistycznego rządu SLD-PSL by przetrwać w nim aż do końca epoki swego patrona, Wałęsy.
Kiedy w Polsce w wyniku "afery Rywina" doszło do potężnejgo zawirowania na scenie politycznej, Olechowski nie tylko przetrwał burzę, ale wzmocnił swą pozycję, współtworząc siłę rządzącej dziś partii - PO.
Jeżeli zatem dziś Andrzej Olechowski opuszcza Platformę, możemy być pewni, że jej dni są policzone. Patrząc na sondaże może to się wydawać dziwna opinia, stabilne poparcie na poziomie 50%, przychylność mediów, poklask zagranicy. Wydawać by się mogło, że Tuskowi i jego partii nic nie jest w stanie zaszkodzić, a jednak Olechowski zwija żagle i szuka nowego okrętu.
Nie oszukujmy się, PO nie stała się partią władzy dziś, jak argumentuje były tenor, jest nią od dawna. Zatrata programu? Nie widzę w ostatnim czasie jakichkolwiek zmian, PO od programu odeszła już w chwili zawierania koalicji z ludowcami. Już wtedy przepadł podatek liniowy i reforma KRUS, więc skąd zarzuty pana Andrzeja?

Być może jakieś światło na tą sprawę mogłoby rzucić uczestnictwo Olechowskiego w Grupie Bilderberg i Komisji Trójstronnej. Grupa ta, przez wielu uznawana za nieformalny "rząd światowy" debatowała w maju nad dalszym rozwojem kryzysu. Według przecieków uzgodniono "gwałtowny rozwój wydarzeń", co oznacza, że zamiast długotrwałego, pełzającego kryzysu, elity chcą krótkiego i niestety bolesnego jego przebiegu. Jakakolwiek decyzja zapadła na nieformalnych naradach, zna ją prawdopodobnie Andrzej Olechowski i jego dzisiejsza "zmiana barw" może uwiarygodniać wspomniane powyżej przecieki.

W sytuacji gwałtownego załamania gospodarczego, plajty przedsiębiorstw czy bankructw w sektorze bankowym, nastroje społeczne nie tyle się pogorszą, co wręcz załamią. Możemy się wówczas spodziewać rewolucji (oby tylko w sferze politycznej) porównywalnej z tym, co się stało po aferze Rywina lub też, co stało się udziałem Italii po aferze korupcyjnej końca lat 80-tych.
Całkiem możliwe jest całkowite zmiecenie nie tylko rządów, ale wszystkich dotychczasowych sił politycznych, wszystkich ludzi kojarzonych z dotychczasowym systemem politycznym.
Sytuacja taka jest groźna. Nikogo nie trzeba przekonywać, że po władzę leżącą na ulicy, łatwo może schylić się pozbawiony skrupułów populista czy demagog. Wydarzenia rozgrywają się wówczas tak szybko, że nikt nie zdoła odróżnić psychopaty od uczciwego człowieka. Ale z drugiej strony, w takim przewrocie tkwi także ogromny potencjał nadziei. Być może tak radykalne oczyszczenie stajni Augiasza, którą się stało nasze życie publiczne, okazałoby się dla Narodu zbawienne.
Być może wreszcie odezwałaby się "Opatrzność Boska" i wyniosła do władzy ludzi całkiem nowych, nieuwikłanych w układy, nieskażonych, dziewiczych.
Zdaję sobie sprawę, że to co piszę brzmi jak idealizm, w dodatku inspirowany poglądami religijnymi, których w dzisiejszym świecie nie wypada eksponować. Nic jednak nie poradzę na to, że w swym życiu widziałem już kilka takich nieomal cudownych ingerencji Opatrzności w życie polityczne naszego kraju.
Wybór papieża z Polski, pierwsza pielgrzymka, podczas której nastąpiło odkrycie przez zatomizowane społeczeństwo, iż są Narodem - nie garstką, grupą, ale wielomilionowym Narodem. A później Sierpień 80, festiwal solidarności, rzecz kompletnie niewyobrażalna dla tych, którzy tego nie przeżyli. Wreszcie w latach ostatnich, już nie tak spektakularne, ale bardzo wymowne przykłady, gdy wydawać by się mogło solidne budowle waliły się w przeciągu tygodni.
Tak było w 1997 r., gdy po jednej wypowiedzi premiera Cimoszewicza i po całkowicie losowym wypadku, jakim była powódź - załamało się poparcie postkomunistów z SLD. Druga taka sytuacja powtórzyła się w 2002 r. Partia Millera osiągnęła wówczas wszystko, absolutna dominacja w Parlamencie, własny prezydent, własne media i nagle krach. Wszystko upadło przez jedno głupie nagranie korupcyjnej oferty. Partia, która miała 45% poparcia w ciągu roku zeszła do 5%.

Do tej pory, mimo wielu szans dawanych nam przez Opatrzność, nie potrafiliśmy wykorzystać szansy. Być może teraz będzie inaczej. Ale jeśli ma być inaczej nie możemy po raz kolejny popełnić tego samego błędu - nie możemy dać się oszukać cwaniakom.

Andrzej Olechowski nie stworzy nowej jakości, miał na to 25 lat i nie zrobił nic, dlaczegóżby teraz miał się w nim nagle obudzić talent "męża stanu"?
Śmiem podejrzewać, że jest on całkowicie bezideowym, ale za to posłusznym wykonawcą czyichś planów wobec Polski. Jego zadanie jest proste, zbudować nową Platformę, bez względu na to czy będzie się ona nazywała Partią czy Stronnictwem Demokratycznym i w trudnych warunkach "społecznej rewolty" nie dopuścić by władza wymknęła się z rąk elit. Tym razem jednak ten numer nie przejdzie.
I nie dlatego bynajmniej, że wyczerpał się talent pana Andrzeja do stwarzania pozorów, formułowania programów, w których poza sloganami nie ma nic. Nie, tym razem, jeśli dojdzie do zmian to dokonywać ich będzie społeczeństwo nie tyle zniesmaczone czy oburzone, ale doprowadzone do wściekłości, społeczeństwo, które znajdzie się na granicy rozpaczy wywołanej stratą pracy czy oszczędności.
A w takich warunkach, socjotechnika, umiejętność zarządzania kryzysem czy sztuka kontrolowanych zmian, zawięść mogą na całej linii.

konserwa

---

Podobne artykuły:
Kryzysowe półrocze
Tenor znów na scenie

---

          Przejdź na Stronę Główną - zawsze ciekawe informacje!