13 Styczeń 2009
   Wojny Żydowskie

Szala zaczęła się powoli przechylać na stronę Izraela. Podjęta została decyzja o zmianie taktyki na Synaju, do walk wprowadzone zostały małe mobilne jednostki, które zamiast dużych zgrupowań pancernych miały się przebijać przez linie Egipcjan, docierać do baterii przeciwlotniczych SAM i niszczyć je.
16 października 1973 r. izraelscy komandosi niewielkimi siłami przeprawili się na pontonach przez Kanał Sueski i utworzyli niewielki przyczółek na zachodnim "afrykańskim" brzegu. Przez 24-godziny izraelska piechota prowadziła walkę bez wsparcia własnych czołgów. Nowoczesne amerykańskie rakiety przeciwpancerne M72 LAW zapewniały skuteczną obronę przed atakami egipskich czołgów.

W nocy izraelscy saperzy wybudowali most pontonowy przez Kanał Sueski. Dopiero teraz, gdy zniszczone zostały pobliskie baterie rakiet przeciwlotniczych SAM i stanowiska egipskich rakiet przeciwpancernych, większe izraelskie oddziały zaczęły przeprawiać się na zachodni brzeg do Egiptu. Jako pierwsza przeprawiła się 162 Dywizja Pancerna generała Avrahama Adana. Rozpoczęte zostało natarcie w kierunku Kairu i Suezu, na zachodnim brzegu Kanału Sueskiego. Manewr ten zupełnie odcinał egipską Trzecią Armię na Półwyspie Synaj.

Dzięki tym zwycięstwom, opanowano sytuację i możliwe się stało wprowadzenie zawieszenia broni. Weszło ono w życie 22 października, czyli po 16 dniach wojny.
Wojna Jom Kippur kosztowała Izrael życie 2.656 zabitych żołnierzy oraz 7.250 rannych. Armia straciła 400 czołgów, a 600 zostało uszkodzonych i wymagało napraw. Zestrzelone zostały 102 samoloty, zginęło 60 pilotów i nawigatorów. Państwa arabskie straciły około 12 tys. zabitych (Egipt 7,7 tys., Syria 3,5 tys. i inni) oraz około 20 tys. rannych. W działaniach wojennych zniszczonych lub zdobytych przez Izrael zostało 2.250 czołgów. Zestrzelono 432 samoloty. Dodatkowo zatopiono 19 okrętów wojennych.

O skali prowadzonych działań wojennych najlepiej świadczy fakt, że państwa arabskie użyły przeciwko Izraelowi większych sił, niż w owym czasie wojska NATO posiadały w Europie.

5.Proces pokojowy
Wojny z arabskimi koalicjami uświadomiły Izraelowi jedno, że wcześniej czy później powstanie wystarczający silny sojusz, by zagrozić egzystencji ich państwa. Na dłuższą metę nie da się żyć w stanie ciągłego zagrożenia, w otoczeniu wrogich potęg.
Od zakończenia wojny Jom Kippur rozpoczęto pokojowe negocjacje, które z biegiem czasu zaowocowały zawarciem pokoju, najpierw z Egiptem w 1978 a następnie z Jordanią, za kadencji Billa Clintona. Izrael próbował także porozumień pokojowych z Palestyńczykami, zawarto w 1993 w Oslo porozumienie z OWP na mocy którego powstać miała Autonomia Palestyńska, jednakże ten pokój wykluwa się wolno a być może ulegnie całkowitej erozji na skutek obecnych wydarzeń.
Po władzę nad Palestyńczykami sięgnęli bowiem ekstremiści z Hamasu, którym wcale się do pokoju nie spieszy. W bliskowschodnią politykę coraz mocniej angażuje się Iran, który przejął rolę Egiptu z lat 1956-1973 i za pomocą Hamasu i Hezbollahu, utrzymuje stan wojennego zagrożenia w Izraelu.
Także stosunki z Syrią nie uległy jeszcze normalizacji, toczą się wprawdzie od kilku lat bardziej lub mniej oficjalne negocjacje, ale dla nikogo nie jest tajemnicą, że także w tej sprawie głównym rozgrywającym jest Teheran.

Obecna operacja IDF w strefie Gazy jest próbą zmiany niekorzystnej sytuacji, próbą ograniczenia militarnego potencjału Hamasu a jednocześnie jego politycznego znaczenia. Jeśli się zakończy powodzeniem, pojawią się ponownie perspektywy pokojowych rozwiązań, choć prawdę mówiąc wiele wskazuje na to, że chodzi tu bardziej o spokój niż pokój. Izrael chce zabezpieczyć sobie tyły, przed spodziewanym starciem z nowym zagrożeniem - Iranem, ale to już temat na całkiem inny artykuł.

konserwa

Jesli tekst Cię zainteresował, podyskutuj na Forum

1   2   3   4   5