13 Styczeń 2009
   Wojny Żydowskie

Niewiele jest we współczesnym świecie państw, dorównujących wojowniczością Izraelowi.
Od swego powstania w 1948r. państwo żydowskie toczyło już kilka wojen w tym także z kilkakroć liczniejszymi siłami czy też koalicjami państw. Ze wszystkich tych potyczek, Izrael wychodził obronna ręką, niektórzy twierdzą, że dzięki szczególnej opiece Jahwe, ale nawet, jeśli byłoby to prawdą, nie zmienia to faktu, że szczególne doświadczenia historyczne wytworzyły z Żydów naród zahartowany w trudnościach i zdeterminowany w dążeniu do zapewnienia sobie maksimum bezpieczeństwa w ekstremalnie trudnych warunkach, w jakich przyszło mu egzystować.
Rozpoczęta 29 grudnia 2008 kolejna operacja IDF (Izrael Defence Force) pod nazwą "Płynny Ołów" jest doskonałym impulsem do przypomnienia 60-letniej historii Izraela i jego wojennych kampanii.

1.Wojna Palestyńska
29 listopada 1947 r. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję nr 181 w sprawie podziału Palestyny. W myśl rezolucji ONZ w Palestynie miały powstać dwa państwa: żydowskie (o powierzchni 14 257 km kw. i 935 tys. mieszkańców) oraz arabskie ( o powierzchni 11 664 km kw. i 814 tys. mieszkańców). Państwo żydowskie miało składać się z trzech kawałków, o trudnych do obrony granicach. Poza jego granicami miała być także stolica judaizmu i symbol tradycji żydowskiej - Jerozolima. Rezolucja przewidywała, że Brytyjczycy opuszczą Palestynę do 1 lutego 1948 r., jednak Wielka Brytania starając się utrzymać dobre stosunki z krajami arabskimi zmieniła datę ewakuacji na 15 maja

Rezolucja ta zintensyfikowała działalność żydowskich organizacji bojowych, pośród których nie brakowało żołnierzy i oficerów z armii Andersa, którzy przy biernej postawie polskiego rządu zdezerterowali z armii i pozostali w Ziemi Świętej.
Wśród licznych bojówek najsilniejszą była Hagana, licząca pod koniec 1947 ok. 43 tys. Ludzi, ale posiadających zaledwie 18 tys. sztuk broni palnej, z czego tylko 1000 to były pistolety lub karabiny maszynowe. Te mizerne siły miały przeciwko sobie legiony arabskie, nierzadko dowodzone przez Brytyjczyków, posiadające wsparcie lotnictwa i artylerii.
Pierwsza faza wojny to głównie ataki terrorystyczne na arabskie wioski, terror rozpętany przez Haganę i Irdun miał zmusić i zmusił do emigracji miejscową ludność palestyńską, w której miejsce wciąż napływały z Europy kolejne fale ludności żydowskiej.
Z samej tylko Polski do końca 1948 przybyło do Palestyny ponad 100 tys. Żydów.

Prawdziwa wojna zaczęła się 15 maja 1948 nalotem egipskich bombowców na Tel Awiw. Równocześnie arabskie armie wkroczyły kilkoma kolumnami na terytorium państwa żydowskiego w Palestynie.
Około 1 tys. libańskich żołnierzy natarło od północnego-zachodu na Wschodnią Galileę, zdobywając żydowską osadę Malikiyya.
Około 5 tys. syryjskich żołnierzy natarło na okolice Jeziora Galilejskiego, z zamiarem opanowania całej Galilei i otworzenia drogi do dalszego natarcia na południe. Siły te napotkały na silny opór żydowskich kibuców w rejonie Jeziora Galilejskiego. Najsłynniejszą była bohaterska obrona kibucu Degania, gdzie młodzi Żydzi koktajlami Mołotowa zatrzymali natarcie syryjskich czołgów. W następnych dniach żydowscy obrońcy przeprowadzili kontratak zdobywając arabską wioskę Zemah, położoną na północny-wschód od kibucu Degania.
Przeciw Izraelowi wystąpiły duże arabskie armie, którymi dowodził emir Transjordanii as-Sayyid Abdullah (1882-1951). W ich składzie były wojska Egiptu, Transjordanii, Syrii, Iraku i Libanu, w sumie ponad 62 tys. żołnierzy, ponad 200 czołgów, 150 pojazdów opancerzonych, 150 dział i 60 samolotów, całkiem na owe czasy nowoczesnych, bo 30 myśliwców Spitfire, 4 myśliwce Hawker Hurricane oraz 20 bombowców C-47 Dakota.

1   2   3   4   5